HAYAL
Bir saray kurdum yedi bahcesi olan
Küf yeşili duygular yokluğundan kalan
Her birinde yıldızlardan gerdanlık
Işığına aldandığım bütün dünlerim yalan.
—
Ahh! Söndü ateşim çamurdan yapma evimde
Bir Züleyha gibi düştün kililtle dolu düşümde
Gel tezyin et benı Yusuf olup doğayım
Ya da mahşere dek saklan perde ol gözümde.
—
İmbatların okşuyor şuurumu, kalbimde şarkın
Minyatür rüyalarım arşında namene dargın
Kar güneşe, buz çiçeğe, alevler suya hasret
Kangren doğuyor şiirler mısralarda esaret
—
İnsan yanarken de donarmış, ateş bahane,
Gözlerimde külleniyor zaman, nutkum virane.
Bir sükût büyür içimde, geceler bile divâne,
Sensizliğin zindanında ruhum aşkına pervane.