GÜLÜMSE
Bir şiir söndürür mü aşkın yaktığı imtihanı
Müstear mevsimler kaldırsın, sır olan nikabını
Kalbimde bir saray, hüzünbazlar kral tahtında
Söyle, hangi vakit göreceğim nazende bakışlarını
—
Semanın Hangi renginde taradın o saçlarını
Rengarenk gökkuşağı kaplıyor, sonsuz ufuklarını
Hayretle, ne zamandır baksam fezaya
Bir kölenin aşkı çekiyor yıldız dolusu kahrını
—
Irmak olup Çağlasam, sana doğru Coşarak
Âşıklar nevruz bulur, damlandan bir katre tadarak
Geceye düşen gölgen dokunur uzaktan ruhuma
Hicranla günahlarımı ab-ı hasret sayarak
—
Şimdi yüzüm yerde, gökyüzünden bi haber gözler
İplik iplik sökülmüş, ne dese boşlukta bu sözler
Bahçende bir çiçek diktim, karanlıktan ürken
Gergefinde büyüsün, bulutlarım gülüşünü özler
—
Karanlıkta bir meczup ararsan eğer; gülümse
Savrulur bahçene tohumlarım kabul et, özümse
Bilirim her tohum açmaz kalbinde çiçek
Çiçekler bahane kaderimsin, toprağın ölümse