Sokakların sessiz karanlığında yürürken,
Gölgelerle konuşur gözlerim.
Ölümün serin nefesi değse de yüzüme,
Yaşamın ışığına uzanır ellerim.

—

Bucaksız ufuklar çağırır beni,
Bir sır saklar gece yıldızlarında.
İçimde sönmeyen bir ateş yakar teni,
Hayatın türküsü dolaşır damarlarımda.

—

Gökyüzünde her yıldız bir işaret,
Sonsuzluğa açılan kapılardan biri.
Ölüm bilinmezliğin örtüsüne emanet,
İnsan kalır ezelî bir özlemle diri.

—

Bir yolcuyum zamanın ince köprüsünde,
Bir yanım toprak, bir yanım sema.
Her nefes biraz daha özümde,
Beni bekler kadim buluşma.

—

Sükûnetin kucağından seslenir ölüm,
“Korkma, yalnızca bir geçişim ben.”
Yaşam ise tutar elimden usulca,
“Yolun bitmedi, yürümen gerek” erken.

—

Yaşam ve ölüm iki kardeş gibidir,
Biri başlangıç, biri vuslat kapısı.
Birinde imtihanın teri vardır,
Diğerinde hakikatin aynası.

—

Ben yaşamı seçerim her sabah,
Çünkü emanet nefeslerim var.
Ölümse bekler vakti sabah,
Rahmetin gölgesinde açılan diyar.

—

Dünden bugüne taşıdığım bir nefes,
Belki de bütün servetim budur.
Hayallerime düşse de siyah kafes,
Ümit kalbimin son yolcusudur.

—

Ölümü karanlık sanma ey okuyan,
O da hayatın bir başka yüzü.
Topraktan göğe bir yoldur uzayan
Unutma sen Rabbine verdiğin sözü.

]]> https://www.sirasende.com.tr/olum-ve-yasam-siir/feed/ 0 https://www.sirasende.com.tr/olum-hakkinda-gercekler/ https://www.sirasende.com.tr/olum-hakkinda-gercekler/#respond Wed, 10 Jun 2026 11:53:41 +0000 https://www.sirasende.com.tr/?p=342 Günü Gün Etmek mi, Hayatı Anlamlandırmak mı?

“Bugün yaşa, yarını düşünme.”

Modern dünyanın en çok tekrarlanan sloganlarından biri belki de budur. İnsanlara sürekli olarak hayatın tadını çıkarmaları, anı yaşamaları ve gelecek kaygılarından uzak durmaları öğütlenir.

Elbette insanın hayatın güzelliklerinden faydalanması, mutlu olması ve yaşadığı günün kıymetini bilmesi kötü değildir. Ancak burada önemli bir soru vardır:

Hayatı anlamlı kılan şey sadece bugünü yaşamak mıdır?

Ölüm Karşısında Verilen İki Farklı Tepki

Ünlü kişisel gelişim yazarı Dale Carnegie’nin aktardığı bir hikâye bu konuda dikkat çekicidir.

Midesinde ciddi bir ülser bulunan Haney isimli bir adama doktorlar ömrünün çok kısa kaldığını söylerler. Bunun üzerine Haney ilginç bir karar verir:

“Madem az ömrüm kaldı, o halde hayatın tadını çıkarayım.”

Dünyayı dolaşmaya başlar. Gezer, eğlenir, yeni yerler görür ve ölüm korkusunu düşünmek yerine yaşadığı anın kıymetini bilmeye çalışır.

Zamanla beklenmedik bir şey olur.

Ruhsal olarak rahatlayan Haney’in sağlık durumu düzelmeye başlar ve hastalığını büyük ölçüde atlatır.

Bu hikâyenin bize öğrettiği önemli bir gerçek vardır:

Karamsarlık, korku ve sürekli endişe insanı yıpratırken; umut, moral ve yaşama sevinci insanın iyileşmesine katkı sağlayabilir.

Fakat burada dikkat edilmesi gereken başka bir nokta vardır.

Büyük Yanılgı: Ölümü Yok Oluş Sanmak

Bazı düşünürler ve şairler ölümü her şeyin sonu olarak görmüşlerdir.

Ömer Hayyam’ın bazı rubailerinde de ölümden önce dünyanın bütün zevklerinden yararlanmayı öğütleyen ifadeler bulunur. Çünkü bu anlayışa göre ölüm, son duraktır.

Toprak altına girdikten sonra artık hiçbir şey kalmayacaktır.

İşte İslam’ın reddettiği düşünce tam olarak budur.

Kur’an’a göre ölüm bir yok oluş değil, bir geçiştir.

Bir kapının kapanıp başka bir kapının açılmasıdır.

Dünya hayatı ise sonsuz hayatın yanında oldukça kısa bir duraktır.

Kur’an-ı Kerim bu gerçeği şöyle ifade eder:

“Bu dünya hayatı ancak bir oyun ve eğlencedir. Ahiret yurdu ise asıl hayatın ta kendisidir. Keşke bilselerdi.” (Ankebût, 64)

İnsan çoğu zaman dünyayı hayatın tamamı zanneder.

Oysa dünya, uzun bir yolculuğun kısa bir mola yeridir.

Ölüm Neden Korkutuyor?

İnsanların ölüm karşısında yaşadığı korkuların önemli bir kısmı, onu yok oluş olarak düşünmelerinden kaynaklanır.

Eğer ölüm her şeyin sonuysa, elbette insan ondan korkacaktır.

Eğer ölüm bütün sevdiklerinden, bütün umutlarından ve bütün varlığından kopmaksa, elbette insan endişelenecektir.

Fakat iman sahibi bir insan için ölüm farklı bir anlam taşır.

O, ölümün bir ayrılık değil, Rabbine dönüş olduğunu bilir.

Bu yüzden mümin için ölüm korkulacak bir yok oluş değil, hazırlanılması gereken bir buluşmadır.

Gazâlî’nin Ölüm Anlayışı

Büyük İslam âlimi Ebû Hâmid el-Gazâlî hakkında anlatılan meşhur bir rivayet vardır.

Ecelinin yaklaştığını hissettiğinde yeni bir elbise ister. Sebebini soranlara:

“Bir sultanın huzuruna çıkacağım.” der.

Kısa süre sonra da ruhunu teslim eder.

Ona nispet edilen şu ifadeler, İslam’ın ölüm anlayışını özetler:

“Beni ölü sanıyorsunuz. Oysa ben değilim. Ben yalnızca kafesinden çıkan bir kuş gibiyim.”

Bu bakış açısında ölüm bir son değil, ruhun özgürlüğe kavuşmasıdır.

Hayat Bir İmtihandır

İnsan dünyaya sadece eğlenmek için gönderilmemiştir.

Dünya; iyilikle kötülüğün, sabırla isyanın, imanla inkârın sınandığı bir imtihan alanıdır.

Şair Muhammed Mustafa Hammam’ın dediği gibi:

“Hayat bana şunu öğretti; meğer ki uzun bir imtihanmış.”

İnsan bu dünyada yaptığı her tercihin karşılığını görecektir.

Bu nedenle hayatı sadece zevklerin peşinde koşarak geçirmek de, tamamen karamsarlığa teslim olmak da doğru değildir.

Doğru olan; dünyayı yaşarken ahireti unutmamak, çalışırken kulluğu ihmal etmemek ve ölümün hayatın sonu değil yeni bir başlangıç olduğunu bilmektir.

Günü Gün Etmek mi?

Asıl mesele günü gün etmek değildir.

Asıl mesele günü anlamlı yaşamaktır.

Bugünün kıymetini bilmek güzeldir.

Sevdiklerimizle vakit geçirmek güzeldir.

Hayatın nimetlerinden faydalanmak güzeldir.

Fakat bütün bunları sonsuz bir yolculuğun yolcusu olduğumuzu unutmadan yapmak gerekir.

Çünkü insan sadece bugünden ibaret değildir.

Ve ölüm de hayatın son noktası değil, yeni bir hayatın başlangıcıdır.

Bu yüzden müminin sloganı:

“Bugünü yaşa, yarını unut.”

değil;

“Bugünü değerlendir, yarına hazırlan.”

olmalıdır.

Bir gün yaşlı bir adam geldi dişçi kliniğime. Yüzü şişmişti, acı çekiyordu. Beni dikkatle izliyordu. Dişine baktım, tedavi gerekiyordu.

Reçete yazmak için yan odaya geçtim, peşimden geldi. “Doktor bey, bir dakika daha bakabilir misiniz, yüzüme bir dakika daha bakabilir misiniz?” dedi.

Ben sanıyordum ki, dişini tekrar kontrol etmemi istiyor. “Amca, dişine baktım, sorun var, ilaç yazıyorum” dedim. “Hayır oğlum, dişime değil, yüzüme bak demek istiyorum, yüzüme iyice bak. Ben de sana uzun zamandır bakıyorum.

Sen tanıdık geliyorsun bana, evet sen o küçük çocuksun. Melek yavrum benim, nasıl unuturum seni, hatırladın mı beni” dedi. Bu sözleri duyunca çok şaşırmadım, çünkü binlerce hastamdan bazıları, çok az da olsa, para vermekten kaçınmak için böyle masallar anlatırlar ki, “Bir tane daha” dedim kendi kendime.

“Hatırladın mı evladım, benim güzel oğlum? Yeşilhisar’a kar yağmıştı, öyle yağmıştı ki, sen karın içinde kayboluyordun. Hava çok soğuktu Ve senin ayakkabın yoktu, okula böyle gidip geliyordun. Sınıfta altı öğrencim vardı ayakkabısı olmayan. Sonra beşi ayakkabılı oldu, ayakkabısız bir sen kaldın Abdülkerim’im, canım.” “Başarılı insanlar kitap okurlar. Zaman bulmak için uğraşmazlar, zaman yaratırlar…”

Ben birden donup kaldım. 45 yıl sonra arada sırada aklıma gelip dua ettiğim Kuddusi öğretmenimdi bu. Onu böyle karşımda göreceğimi hiç düşünmezdim. Her aklıma geldiğinde, “acaba nerededir, belki de çoktan vefat etmiştir kim bilir” diye geçirirdim içimden. Nasıl unutabilirim böyle bir insanı? Beni böyle düşündüren sebepler aklıma geldi. Ben de iyi niyetli biriydim, ama bu iyi niyetimin bedelini çok ağır ödedim. Çok kandırıldım, hatta bazen “Ya Rabbi, yarattığın bu kadar insanın içinde bir tane bile iyi yok mu ey güzel Allah’ım” diye Rabbime yakarırdım. Kuddusi öğretmenime de başta öyle baktım doğal olarak.

O anlatmaya devam ederken dayanamadım, “canım öğretmenim siz misiniz” deyip, bekleyenlerin gözü önünde, gözyaşları içinde, küçük bir çocuk gibi sarıldım ona. Bırakmak istemedim onu. O da beni bırakmak istemedi. Öyle sıkı sarılıp öptük ki birbirimizi sanki hiç ayrılmayacaktık. O karlı ve fırtınalı günü ben unutmuştum ama o unutmamıştı ve O her şeyi en ince ayrıntısına kadar hatırlıyordu meğer. Ben sadece o soğuk günde bana bir ayakkabı alıp beni mutlu ettiğini hatırlıyordum.

O zor günü yeniden anlattı bana. “Sınıfa girdim. Selam verdim, siz de verdiniz. Bizim meslekte oturmak olmaz bilirsin evladım, aldığın maaşın hakkını vermelisin. Dersi ayakta anlattım, seni izledim. Masum bir halin vardı. Dersi tekrar etmen için seni tahtaya çağırdım.

Bu sefer farklıydın. “Kalkmak istemiyorum” dedin. Buna şaşırdım küçüğüm! Kızdım, tekrar adını söyledim, “Tahtaya kalk!” Gözlerin yaşardı ama kalkmadın. Ne yazık ki, gururuma yenik düştüm.

Her şeyi bildiğimi sanan bir öğretmen idim kendimi. Yokluktan donan onurunu anlayamadım, duyamadım. Kalktın, evet kalktın; yanıma geldin, gözlerime baktın. Israr etmesem konuşmayacaktın, biliyorum. Yavaşça yaklaştın, kulağıma fısıldadın.

Hâlâ kulaklarımda o sözün; “Öğretmenim! Ayakkabım yok, tırnaklarım taşlara çarpıp kanıyor, üstelik ayağımda çok pis, görüyorsunuz. Teneffüste herkes dışarı çıktı. Kalmanı istedim, ağlıyordun. Öyle ağlıyordun ki, ancak nehirler dile gelirdi gözyaşlarında. Sarıldın sıkıca, biliyor musun, biraz evvel sarıldığın gibi? Bir daha hiç kimse sarılmadı bana. Bakıştık birbirimize, babayla oğul gibi. Sonra ağlayışımıza güldük. Cebimden para çıkarıp sana uzattım. Yeni bir ayakkabı al diye, öyle onurluydun ki almadın. Sonra bir hikâye anlattım, inandın bana. “Söz veriyorum öğretmenim!” diyerek parayı aldın.

Biliyor musun ben o gece hiç uyumadım. Defalarca sorguladım kendimi. Koluma çantayı takıp okul bahçesinde tur atmanın öğretmenlik olmadığını o gün anladım. Sıcacık evimin odasında şiirler, hikâyeler yazarken, öğretmenliğin tahta başında kalmadığını seninle öğrendim güzel çocuk. Ben hayatı yeniden seninle keşfettim.

Ertesi gün Cuma idi, hayatımda daha da büyük mutluluğu o gün yaşadım. Gülerek öğretmenler odasına girdin, beni yanına çağırdın.

Alçak sesle “Öğretmenim gelir misiniz?” Gözlerindeki o ışık var ya, sanki yeniden doğdum o ışıkla. Ayakkabılarını gösterdin bana, umutların kadar parlaktı ayakkabıların. Giderken elime bir miktar para verdin. “Bu ne?” dedim. Yeşilhisar da Cuma günleri pazardı ve sen, ucuz olsun diye ayakkabılarını pazardan almıştın. Kalan parayı da bana getirmiştin.”

Sen ne kadar büyük yüreği olan bir çocuktun. Şimdi Rabbime bu günleri gösterdiği için şükür ediyorum.

Öğretmen olmak dünyaya bir fidan dikmektir. Bir neslin kaderine dokunmaktır. Paradan daha değerli şeylerin olduğunu yaşayarak anlatmaktır.

Velhasıl öğretmen olmak Peygamberlik Yadigarıdır.

İlk Öğrenilmesi Gereken Şey

Hayatınız boyunca sahip olabileceğiniz bir süper güç seçme şansınız olsaydı neyi seçerdiniz?

Uçabilmek mi?

Zamanı durdurabilmek mi?

Yoksa istediğiniz her şeyi öğrenebilmek mi?

Düşünün… Yeni bir dil öğrenmek istediğinizde, bir kitap yazmaya karar verdiğinizde, yeni bir meslek edinmek veya bir beceri geliştirmek istediğinizde sizi durdurabilecek hiçbir engel olmasa…

Peki bu mümkün mü?

Belki de asıl soru şudur:

Öğrenmeyi öğrenmek mümkün müdür?

Bu, Ali’nin hikâyesidir. Ama belki biraz da hepimizin…

Bir Soruyla Başlayan Yolculuk

Ali sıradan bir hayat sürüyordu. Her gün aynı şeyleri yapıyor, aynı insanlarla konuşuyor ve aynı düşüncelerin içinde dolaşıyordu.

Bir gün kendisine şu soruyu sordu:

“Bir şeyi öğrenmek neden bazen bu kadar zor geliyor?”

Bazı insanlar kısa sürede yeni beceriler kazanırken, neden bazıları yıllarca yerinde sayıyordu?

İçindeki potansiyeli ortaya çıkarmanın bir yolu var mıydı?

Bu sorular Ali’nin hayatını değiştirecek bir yolculuğun başlangıcı oldu.

Öğrenmenin Sırrı Nedir?

Ali araştırmaya başladıkça önemli bir gerçeği fark etti:

Başarılı insanların ortak özelliği daha zeki olmaları değil, öğrenmeyi bilmeleriydi.

Öğrenmenin temelinde üç önemli unsur vardı:

• Motivasyon
• Disiplin
• Sabır

Motivasyon insana başlaması için güç veriyordu.

Disiplin devam etmesini sağlıyordu.

Sabır ise vazgeçmesini engelliyordu.

Ancak Ali kısa sürede şunu anladı:

Bilmek başka, uygulamak başka şeydi.

Gerçek Öğrenme Sınıfın Dışında Başlar

Ali yeni bir dil öğrenmeye karar verdi.

Kitaplar aldı.

Videolar izledi.

Notlar çıkardı.

Ama asıl gelişimin konuşmaya başladığında gerçekleştiğini fark etti.

Hata yapıyordu.

Yanlış telaffuz ediyordu.

Bazen öğrendiği kelimeleri unutuyordu.

Fakat her hata ona yeni bir şey öğretiyordu.

İşte o gün önemli bir gerçeği keşfetti:

Öğrenmek, mükemmel olmak değil; gelişmeye devam etmektir.

Gerçek öğrenme yalnızca kitaplarda değil, hayatın içinde gerçekleşiyordu.

Hatalar Öğretmenin Gizli Yöntemidir

Çoğu insan hata yapmaktan korkar.

Oysa hata, öğrenmenin düşmanı değil, öğretmenidir.

Ali her yanlışında vazgeçmek yerine şunu sormaya başladı:

“Bu hatadan ne öğrenebilirim?”

Bu bakış açısı her şeyi değiştirdi.

Çünkü artık başarısızlık onun için bir son değil, bir geri bildirimdi.

Her yanlış cevap yeni bir doğruya açılan kapıydı.

Kendini Tanımadan Öğrenemezsin

Ali zamanla öğrenmenin yalnızca bilgi toplamak olmadığını fark etti.

Asıl mesele kendini tanımaktı.

Ne zaman daha verimli çalışıyordu?

Nasıl motive oluyordu?

Hangi yöntemlerle daha hızlı öğreniyordu?

Bu soruların cevaplarını aradıkça kendi öğrenme tarzını keşfetmeye başladı.

Kendisine küçük hedefler koydu.

Başardığında kendini ödüllendirdi.

Büyük hedefleri küçük parçalara böldü.

Ve adım adım ilerledi.

Sonunda şunu gördü:

Büyük başarılar küçük ama istikrarlı adımların sonucuydu.

Öğrenmek Bir Hazineye Dönüştü

Ali’nin yolculuğu zamanla farklı bir noktaya ulaştı.

Artık sadece kendisi öğrenmiyordu.

Başkalarına da öğrenmeyi sevdirmeye başlamıştı.

Deneyimlerini paylaşıyor, insanlara ilham veriyor ve onların gelişimine katkı sağlıyordu.

Çünkü öğrendiği en büyük gerçek şuydu:

Bilginin gerçek değeri paylaşıldığında ortaya çıkar.

Öğrenmek Bir Yaşam Becerisidir

Hayatta başarılı olan insanların ortak noktası, öğrenmeye açık olmalarıdır.

Dün bildikleriyle yetinmezler.

Sürekli merak ederler.

Soru sorarlar.

Araştırırlar.

Kendilerini geliştirirler.

Çünkü bilirler ki dünya değişirken yerinde duranlar geride kalacaktır.

Öğrenmek yalnızca okul sıralarında gerçekleşen bir faaliyet değildir.

Öğrenmek bir yaşam biçimidir.

Bugün Ne Öğrenmek İstiyorsunuz?

Belki bir kitap yazmak…

Belki yeni bir dil öğrenmek…

Belki yeni bir meslek edinmek…

Belki de kendinizi daha iyi tanımak…

Ne olursa olsun, ilk adımı atın.

Çünkü hiçbir yolculuk yürünmeden tamamlanmaz.

Unutmayın;

Her yeni bilgi cehaletin karanlığında yakılan bir kandildir.

Her yeni beceri sizi biraz daha özgürleştirir.

Her yeni deneyim sizi biraz daha olgunlaştırır.

Öğrenmek insanı dönüştürür.

Öğrenmek insanı geliştirir.

Öğrenmek insanı tekâmüle ulaştırır.

Ve öğrenilen her doğru bilgi, cehaletin kapısına vurulan yeni bir kilittir.

Bugün kendinize şu soruyu sorun:

“Ben bugün ne öğrenebilirim?”

Belki de hayatınızı değiştirecek yolculuk tam bu soruyla başlayacaktır.

Ateşi Söndürmek mi, Ateşe Odun Taşımak mı?

Öfke, insanın yaratılışında bulunan doğal duygulardan biridir. Haksızlığa uğradığımızda, engellendiğimizde, incitildiğimizde veya beklentilerimiz karşılanmadığında ortaya çıkabilir. Bu yönüyle öfke kötü bir duygu değildir. Hatta bazı durumlarda insanı hakkını aramaya, zulme karşı durmaya ve yanlışları düzeltmeye sevk eden önemli bir güçtür.

Ancak öfke kontrol altına alınmadığında, bir ateş gibi önce sahibini sonra çevresindekileri yakmaya başlar. Bu nedenle mesele öfkelenmemek değil, öfkeyi doğru yönetebilmektir.

Öfke Neden Tehlikeli Hale Gelir?

Kontrolsüz öfke yalnızca ruhsal değil, fiziksel sağlığımızı da olumsuz etkiler. Sürekli öfke yaşayan kişilerde;

• Yüksek tansiyon,
• Kalp ve damar hastalıkları,
• Baş ağrıları,
• Uyku problemleri,
• Sindirim sistemi rahatsızlıkları,
• Bağışıklık sisteminin zayıflaması

gibi birçok sağlık problemi görülebilir.

Bunun yanında öfke, aile ilişkilerini, arkadaşlıkları ve iş hayatını da derinden etkiler. Birkaç saniyelik kontrolsüz bir öfke patlaması, yıllarca emek verilmiş ilişkileri yıkabilir.

Öfkenin Asıl Kaynağı Nedir?

İslam’a göre öfkenin temel kaynaklarından biri nefistir. Nefis, insanın arzularını ve tutkularını temsil eder. Kişi her şeyin kendi istediği gibi olmasını arzuladığında, beklentileri karşılanmadığında veya egosu zedelendiğinde öfke ortaya çıkabilir.

Bunun yanında şeytan da insanı öfkeye sürükleyerek onu hata yapmaya teşvik eder. Çünkü öfke anında insanın aklı ve muhakemesi zayıflar.

Bu nedenle öfke çoğu zaman dışarıdaki olaylardan değil, içeride yaşanan çatışmalardan beslenir.

Öfkelendiğimizde şu soruyu kendimize sormalıyız:

“Beni gerçekten karşımdaki insan mı öfkelendirdi, yoksa beklentilerim ve nefsim mi incindi?”

Bu soru, öfkenin kökenini anlamak için önemli bir başlangıçtır.

Kur’an ve Sünnetin Öfkeye Bakışı

Kur’an-ı Kerim insanlara hikmetle ve güzel yöntemlerle yaklaşmayı öğütler:

“Rabbinin yoluna hikmetle ve güzel öğütle çağır ve onlarla en güzel şekilde mücadele et.” (Nahl, 125)

Bu ayet, öfke yerine hikmeti ve sağduyuyu öne çıkarmaktadır.

Peygamber Efendimiz (sav) ise gerçek gücün fiziksel kuvvet olmadığını şöyle ifade etmiştir:

“Güçlü kimse, güreşte rakibini yenen değil; öfkelendiğinde kendine hâkim olandır.” (Buhârî)

Bu hadis, öfke kontrolünün aslında bir karakter ve irade meselesi olduğunu göstermektedir.

Öfke Kontrolü Nasıl Sağlanır?

1. Öfkenin İlk Belirtilerini Fark Edin

Öfke bir anda ortaya çıkmaz. Öncesinde bazı işaretler verir:

• Kalp atışlarının hızlanması,
• Nefes alışverişinin değişmesi,
• Kasların gerilmesi,
• Ses tonunun yükselmesi,
• Yüzün kızarması

Bu belirtileri fark etmek, öfke patlamasını önlemenin ilk adımıdır.

2. Birkaç Dakikalık Mola Verin

Öfke anında verilen kararlar çoğu zaman pişmanlıkla sonuçlanır.

Derin nefes almak, bulunduğunuz ortamdan kısa süreliğine uzaklaşmak, su içmek veya kısa bir yürüyüş yapmak sinir sistemini sakinleştirebilir.

3. “Sen” Dili Yerine “Ben” Dilini Kullanın

“Sen beni çıldırttın!”

yerine

“Bu davranış beni üzdü ve kırdı.”

demek çatışmayı büyütmek yerine çözüm üretmeye yardımcı olur.

4. Öfkenizi Faydalı Alanlara Yönlendirin

Yürüyüş yapmak, spor yapmak, yazı yazmak, kitap okumak veya sanatla uğraşmak öfkenin yıkıcı enerjisini yapıcı bir enerjiye dönüştürebilir.

Birçok büyük eser, öfkenin değil; öfkenin dönüştürülmüş hâlinin ürünüdür.

5. Altındaki Gerçek Duyguyu Bulun

Öfke çoğu zaman görünen duygudur.

Onun altında ise;

• Kırgınlık,
• Hayal kırıklığı,
• Korku,
• Değersizlik hissi,
• Reddedilme duygusu

bulunabilir.

Gerçek duyguyu fark etmek, öfkenin çözümünü de kolaylaştırır.

Her Şeyi Değiştiremeyiz

İnsanın öfkesinin önemli bir kısmı kontrol edemediği şeyleri değiştirmeye çalışmasından kaynaklanır.

İnsanları, olayları ve hayatın akışını her zaman yönetemeyiz.

Bazı durumlarda mücadele etmek gerekirken bazı durumlarda kabullenmek gerekir.

Olgunluk, bu ikisini birbirinden ayırt edebilmektir.

Nefsini Tanıyan Öfkesini Yönetir

Tasavvuf geleneğinde insanın en büyük mücadelesi dışarıyla değil, kendi nefsiyle verdiği mücadeledir.

Öfke çoğu zaman dışarıdaki kişinin değil, içerideki nefsin sesidir.

Bu nedenle kişi öfkesini yönetmek istiyorsa önce kendisini tanımalıdır.

Neden öfkeleniyorum?

Hangi sözler beni rahatsız ediyor?

Hangi beklentilerim gerçekleşmediğinde kontrolümü kaybediyorum?

Bu soruların cevabı, öfkenin gerçek kaynağına ulaşmamızı sağlar.

Sonuç

Öfke, doğru kullanıldığında insanı harekete geçiren güçlü bir enerjidir. Ancak kontrol edilmediğinde hem sahibine hem de çevresine zarar verir.

Gerçek güç bağırmakta, kırmakta veya karşı tarafı susturmakta değildir. Gerçek güç, öfkenin yükseldiği anda kendine hâkim olabilmektir.

Unutmayalım ki kişi nefsini tanıdıkça öfkesini, öfkesini tanıdıkça da kendisini yönetmeyi öğrenir.

Atalarımızın dediği gibi:

“Keskin sirke küpüne zarar verir.”

Öfke de böyledir; kontrol edilmediğinde önce sahibini yıpratır. Bu yüzden mesele öfkeyi yok etmek değil, onu hikmetle yönetebilmektir.

Çocuk yetiştirmek, insan eğitmek ve karakter inşa etmek yalnızca bilgi vermekle gerçekleşmez. Eğitim, aynı zamanda bireyin davranışlarını yönlendirme ve geliştirme sürecidir. Bu süreçte tarih boyunca kullanılan en temel yöntemlerden biri mükâfât (ödül) ve ceza sistemidir.

Günümüzde birçok ebeveyn ve eğitimci şu soruların cevabını aramaktadır: Çocuk ödülle mi yetiştirilmelidir? Ceza gerekli midir? İslam eğitim anlayışı bu konuda ne söylemektedir?

Aslında Kur’an-ı Kerim ve Hz. Peygamber’in eğitim metodu bize oldukça dengeli bir yol göstermektedir: Teşvik etmek ve gerektiğinde sakındırmak…

Mükâfât: İyiliği Teşvik Eden Güç

Mükâfât; ödül, karşılık ve hediye anlamlarına gelir. Eğitimde ise olumlu davranışları desteklemek ve kalıcı hale getirmek için kullanılan bir araçtır.

İnsan fıtratı takdir edilmekten hoşlanır. Yapılan bir iyiliğin görülmesi, çabanın fark edilmesi ve başarıların değer bulması kişiyi yeni başarılara yöneltir. Bu nedenle mükâfât, eğitimde yalnızca bir ödül değil aynı zamanda güçlü bir motivasyon kaynağıdır.

Kur’an-ı Kerim de insanları iyiliğe teşvik ederken sık sık mükâfât dilini kullanır:

“Şüphesiz ki bu Kur’an, insanları en doğru ve en sağlam yola iletir ve salih amel işleyen müminlere büyük bir ecir olduğunu müjdeler.” (İsrâ, 9)

Bu ayet, eğitimde teşvikin ne kadar önemli olduğunu göstermektedir. İnsan, çabasının karşılığını göreceğini bildiğinde daha istekli hareket eder.

Mükâfât Verirken Nelere Dikkat Edilmelidir?

1. Zamanında verilmelidir.

Davranış ile ödül arasında uzun süre geçmemelidir.

2. Davranışla ilişkilendirilmelidir.

Ödülün hangi davranış nedeniyle verildiği açıkça belirtilmelidir.

3. Kişiye uygun olmalıdır.

Her bireyin beklentisi farklıdır. Kimi için bir teşekkür yeterliyken kimi için farklı teşvikler gerekebilir.

4. Takdir ön planda olmalıdır.

Bazen içten söylenmiş bir “Aferin” maddi bir ödülden daha etkili olabilir.

5. Adalet gözetilmelidir.

Hak edenle etmeyen arasında ayrım yapılmaması ödülün değerini düşürür.

Ceza mı, Yoksa Eğitici Bir Müeyyide mi?

Ceza denildiğinde çoğu insanın zihninde sertlik, korku ve baskı çağrışımları oluşur. Oysa İslam eğitim anlayışında amaç insanı ezmek değil, yanlış davranıştan uzaklaştırmaktır.

Bu nedenle bazı eğitimciler ceza yerine “müeyyide” kavramını tercih ederler. Çünkü müeyyide, kişiyi doğruya yönlendiren eğitici bir sonuç anlamı taşır.

Kur’an-ı Kerim yalnızca müjde veren bir kitap değildir; aynı zamanda insanları yanlışların sonuçları konusunda da uyarmaktadır:

“Ahirete inanmayanlara da can yakıcı bir azap hazırlamışızdır.” (İsrâ, 10)

“Biz bir ülkeyi yok etmek istediğimiz zaman, şımarık varlıklılarına emrederiz, onlar itaat etmeyip orada kötülük işlerler. Böylece o ülke helak olmaya müstahak olur, biz de onu yerle bir ederiz.” (İsrâ, 16)

Bu ayetler, eğitimde sakındırmanın da gerekli olduğunu göstermektedir. Çünkü insan bazen ödülle teşvik edilir, bazen de yanlışın sonuçları hatırlatılarak korunur.

Ceza Uygulanacaksa…

1. Eğitici olmalıdır.

Amaç intikam almak değil, davranışı düzeltmektir.

2. Orantılı olmalıdır.

Küçük bir hata büyük yaptırımlarla karşılanmamalıdır.

3. Yapıcı olmalıdır.

Kişiye doğru davranışın ne olduğu da gösterilmelidir.

4. Adil olmalıdır.

Adalet duygusunu zedeleyen her ceza eğitim sürecine zarar verir.

Kur’an’ın Eğitim Metodu: Terğîb ve Terhîb

İslam eğitim anlayışında iki temel yöntem vardır:

Terğîb: Teşvik etmek, özendirmek, müjdelemek.

Terhîb: Sakındırmak, uyarmak ve kötü sonuçları hatırlatmak.

Kur’an-ı Kerim bu iki yöntemi birlikte kullanır.

Bir taraftan:

“Kim de ahireti isterse ve mümin olarak kendine yaraşır bir çaba ile onun için çalışırsa, öylelerinin çalışmalarının karşılığı verilir.” (İsrâ, 19)

buyurarak mükâfâtı haber verir.

Diğer taraftan:

“Her kim peşin isterse, dünyada ona istediğimiz kimseye dilediğimiz kadarını peşin veririz. Sonra ona cehennemi hazırlarız.” (İsrâ, 18)

buyurarak yanlış tercihler konusunda insanı uyarır.

Bu denge, insan eğitiminde son derece önemlidir. Sürekli ödül beklentisi kişiyi çıkarcı hale getirebilir; sürekli ceza ise korkak ve özgüvensiz bireyler yetiştirebilir. Sağlıklı eğitim, sevgi ile disiplin arasındaki dengeyi kurabilmektir.

Hz. Peygamber’in Eğitimindeki Denge

Hz. Muhammed (sav), eğitimde insan psikolojisini dikkate alan bir yöntem uygulamıştır. İnsanların güzel yönlerini öne çıkarmış, başarıları takdir etmiş, hataları ise çoğu zaman kişinin yüzüne vurmadan düzeltmiştir.

Onun eğitim anlayışında amaç suçlu bulmak değil, insan kazanmaktır.

Bu nedenle mükâfât da ceza da bir amaç değil, eğitim sürecinde kullanılan araçlardır.

Sonuç

Eğitimde mükâfât ve ceza birbirinin alternatifi değil, tamamlayıcısıdır. Kur’an ve sünnet bize insanın hem teşvike hem de uyarıya ihtiyaç duyduğunu göstermektedir.

Çocuklarımızı ve öğrencilerimizi yetiştirirken onları yalnızca ödüllerle yönlendirmemeli, yalnızca cezalarla da korkutmamalıyız. Asıl hedef; iyiliği sevdiren, kötülükten bilinçle uzak duran, sorumluluk sahibi bireyler yetiştirmektir.

Çünkü gerçek eğitim, kişinin dışarıdan kontrol edilmesi değil; iç dünyasında doğru ile yanlışı ayırt edebilecek bir vicdan geliştirmesidir.

Evrende her şey değişip gelişmiş, ben öylece kalakalmışım,

Şimdi anlıyorum dostum, meğer yerimde saymışım

Bir sırdan bahsediyorlar, sırrın sahibine şaşmışım

Bu sırrı herkes biliyor da, dünde yaşayan bir ben safmışım.

Oku diye emrediyor âlemlerin mürebbisi insanoğluna.

O emredince anlamsızca başıboş duran harfler anlam taşımaya başlıyor. Parçalar mana kazanıp, bütüne ulaşmanın basamakları oluşuyor.

Oku emriyle şeyler yoktan var olup ruha giden kalbin kapısı oluyor.

Öyle değil mi? Kişinin Kalbi Allah’ımızın evi, Rabbimizi bulmak isteyen kalbine baksın. Rabbini bulmak isteyen oku emrini miyar edinsin

Oku emriyle varoluşumuzun anlam kazanması, dillere nakşediliyor. Karanlığın zulmüne bir ışık yakıyor ve varlığa şuur nurunu yerleşiyor.

Oku ey insanoğlu!

Bu yeniden varoluşun kutlu daveti, ey insan okumak için seni seçtim hitabıyla seçilmişliğin mükemmel nidası. Sen yoktun, âlem yoktu, yokluktan varlığa giden bu nimetin parçası olduğunu bilerek oku.

Allahü Teâla “Ben bir hazineyim, bilinmek istedim de âlemi yarattım” buyurarak zatının tanınması için okumayı öğretti bizlere ve insan vasfını bahşetti meccanen kimliğimize. Düşünsene bir taş olarak yaratılsaydık ya da bir böcek, kim hayır diyebilir di bu anlam dirilişine.

Belli ki Hz. Allah’ımız yeniden uyanış için bir fırsat daha bahşediyor bizlere ve en sevdiğimize ümmet kılıyor. İlk emriyle cahilliğin bu ümmette vasıf olmaması gerektiğini, Müslümanın cahil olmayacağını işaret buyuruyor. Razı değil yaratılış tablosunda insanların oluk oluk cehenneme sürüklenmesine ve bir fırsat daha veriliyor bizlere oku emriyle.

Oku ey insanoğlu!

Kâinat bir şiir misali, okumanı bekliyor senin. Dağ taş, gece gündüz, yer gök okunmak için beste beste seni bekliyor. Hiçbir şey öylesine yaratılmış değil, her şeyin bir anlamı, bir yeri, bir manası var. Aç gönül gözünü ve dikkatlice bak gördüklerine nice anlamlar seninle.

O kadar isyana rağmen oku emri bir ümit nidasına dönüşüyor. Ben bu emirle senden ümidimi kesmedim ey insan sende ümidini kaybetme buyuruyor Rabbimiz ve acziyetin zemininde huzura varıyoruz okumasını bilemeden hece hece

Ben okuma bilmem buyurunca Sevgilimiz üç kez inşirah suyu ile yıkandı kalbi de okuyuverdi anlatılmak istenenleri. O günden sonra okumak kalbin inşirahı oldu, yüreğini açıp sahibine teslim etmenin yoluydu. Ben yapamam, okumasını bilmem diyenlere üç kez denedin mi demenin anahtarı oldu.

Allah’ın adıyla oku, her işin sahibi, yokluğu varlığa tebdil eden o, onun adıyla başlamayan her okuma ya yarım kalır ya da zehre munkalip olur.

Allah’ımız insan ve alak kelimesini aynı cümle içinde kullanıyor, anlayın ki kudretimle bir kan pıhtısından insanoğlunu yarattım da içine âlemi dürdüm ve insan vasfına ulaştırdım.

Bu ne büyük bir ihtişam, bu ne büyük bir kudret, bir cümlede bile iki zıttı kemale erdiriyorsun ya rab.

Bu gün yapılan tüm çalışmalar ısrarla bu emrin yerine getirilmesi gerektiği görüşünde hem fikir. Okuma hakkında binlerce çalışma ve makale okumanın gerekliliğini ispatlanmış vaziyette. Okuyan insanın zihinsel sürecinin devamlı geliştiği bu yüzden de kendi iç âlemini daha iyi anlayabileceğini satır satır anlatılmakta. Okuyan insanın hayat kalitesi, okumayan insandan çok daha fazla olduğu tüm çalışmaların ortak noktası.

Ama insanoğlu hala uykuda

İncil ilk emir olarak, Sev dedi. Hıristiyan sevmedi

Tevrat öldürme yaşat dedi. Yahudiler öldürmeyi seçti

Kuranı Kerim oku dedi. Müslüman okumayı terk etti.

Sen böyle güzelken bana söz düşmez. Bakma böyle yazılar yazdığıma, ben aslında Oku! Emrine amade seni okuyorum sevgili. (Hz. Mevlâna)

Hz. Allah’ımız önce kalemi yarattı ve biz kullara okumamız için yaz emrini verdi. Mehmet TEKİNER hocamın “Kış Üzümü” kitabında da dediği gibi galiba bu yüzden kalemle insanın bir bağı oluştu.

İnsan kaleme, kalem de insana ne çok benziyor. Yalnızca şekil ve boyut nispetiyle değil bu benzerlik, çok daha fazlası var. Kalem mürekkeple can buluyor, insan kan ve ruhla. İkisinin de içinde ne varsa ağzından dökülen o. ikisi de ardında iyi kötü bir iz bırakıyor. İkisi de kelimelerle yaşıyor ve ikisi birbirine çok yakışıyor.

İnsan kalemi ister yontsun, ister açsın. Kalem insanı yazıyor, insan onu yapıyor.

Kalem-insan benzerliği tesadüfle açıklanamayacak kadar hakikat. Bu bir sır-ı kader.

Kaleme ‘yaz’ emrini veren, insana ‘oku’ buyuruyor.

Kalemin eseri önce bir nokta. Yeryüzü sathına bir damla olarak aksediyor ilkin. Bütün defterler, bütün kâğıtlar onun için var. Kâğıdın yüzünü ağartıyor. Eseri “karalama” değil, “aklama”.

Zamana karşı direnemiyor. Yaşadıkça güçten düşüyor, yıpranıyor. Arada tıraş olma ihtiyacı bile hissediyor.

Kırılıyor, demek ki bir kalbi var. Bir kere kırıldıktan sonra eski haline kolay kolay dönemiyor. Bir hükümlünün idam kararını açıklamak için eskiden beri kalemi kırılıyor.

Soğuduğunda çalışmıyor. İlla ki ısıtmak gerek. Öperek veya nefes vererek… Ya da “hu” diye üfleyerek…

Dolu olanı işe yarıyor. İçi boş olanı geri dönüşüme gidiyor.

Dolduruşa geleni bile var: Dolmakalem!” Genellikle bürokraside ve devlet dairelerinde kullanılıyor. Kalitelisi pahalı ve az bulunuyor. Piyasaya ise ucuzları hâkim. Bu türün yazdığı yazıdan ziyade mürekkebi sıkıntı çıkarıyor. Lekesi de kolay kolay çıkmıyor.

Ensesi kalın olan da var. Tahtaya yazan mesela! Mecburen kullanılıyor. Yalnızca kalabalıkların karşısında iş görüyor.

Kamış olanı da var, odundan yapılanı da. Fakat çoğu plastikten oluşuyor.

Son zamanlarda şekilden şekle gireni, eğilip büküleni bile yapıldı.

Üzerine reklam alıyor. Tanımadığı, bilmediği bir sürü kelimeyi öylece göğsünde taşımaktan çekinmiyor.

Her yere yakışmıyor. Mesela tekel bayine. En güzel ise kalbin üstünde, göğüs cebinde duruyor

Bazen yazarken ses çıkarıyor. Mesela hattatın eline gelince güzel bir eser ortaya koymak için inliyor

Bazısının başını okşadığınızda çalışıyor, bazısının ise kulağını çevirdiğinizde.

Bazılarının yazdıkları hiç silinmiyor, bazısı ise yanlış yaptığı zaman bir silginin huzuruna varıp yardım istemekten çekinmiyor.

Süslü olanı da var. Ancak bu, dolu olduğu veya güzel yazdığı anlamına gelmiyor.

Bir fiyatı var, bir de değeri. Kalabalıklara karışan işportaya düşüp ucuza gidiyor. Kaliteden taviz vermeyen ise yüksek fiyattan alıcı buluyor

Kitaplarla yan yana, kol kola durmayı pek seviyor. Buna rağmen büyük marketlerde deterjan kokulu raflarda ıstırap çekenler de oluyor.

Hayatı iğne ucu kadar bir şeye bağlı! Bazısı 0,5 bazısı 0,7. Daha kalını pek tutulmuyor.

Sevdiğiyle deneniyor, imtihan ediliyor.

Şair:

“Oysa ben ne zaman bir kalem alsam kırtasiyeden,

Onu hep senin isminle denedim.” diyor.

Kalbinden yükselen sesleri, içinden dökülenleri ille biriyle paylaşacak. Yoksa hayata küsüp gidiyor, yaz(a)maz oluyor.

Az daha unutuyorduk!

Bazen öyle lazım oluyor, öyle lazım oluyor ki! Sağı ara yok, solu ara yok. İhtiyaç zamanında etrafta görünmüyor.

Tıpkı insan gibi.

İnsan da böyle değil mi? Bir tükenmez kalem gibi hiç tükenmeyeceği vehmiyle yaşasa da kısa zamanda tükenip gidiyor. Pek çoğu hayallerini gerçekleştiremeden hatta yolun yarısına bile gelmeden kayboluyor. En büyük korkusu yaşarken ölmesi, yitip gitmesi. Tükenmekten ziyade kaybolmaktan korkuyor.

Hani tezgâhta sergilenen kalemler için “tükenmeden alınız” diye söylüyorlar ya… İnsan için de “tükenmeden olunuz!” buyuruluyor.

Hz. Allah’ımız önce kaleme yemin ediyor sonra da ona yazdıklarına. Bu yüzden okuyanlar hep yükselenler oluyor, çünkü kitapla kalemi buluşturanlar hep gerçeği görüyor.

Hadi geç değil, çek şimdi bir besmele

Önce Hz. Allah’ımızı oku sonra onun yarattıklarını.

Hayatımızın kalitesini belirleyen en önemli faktörlerden biri, niyetimizdir. Niyetimiz, hayatımızın yönünü belirler, hayatımıza çektiğimiz şeyleri etkiler, hayatımızda yaşadığımız duyguları belirler. Niyetimiz, hayatımızın pusulasıdır.

Niyet etmek, bir şeyi gerçekten istemek ve onun için adım atmak demektir. Niyet etmek, bir şeyi sadece düşünmek ya da dilemek değildir. Niyet etmek, bir şeyi hissetmek ve onun için eyleme geçmektir. Onun için emek vermektir.

Niyet ettiğimiz şeyler, hayatımıza çekim yasası sayesinde gelir. Çekim yasası, evrendeki her şeyin bir titreşime sahip olduğu ve benzer titreşimlerin birbirini çektiği ilkesidir. Biz de birer titreşim kaynağıyız. Hayatımıza çektiğimiz her şey, bizim titreşimimize uygun olanlardır. Bu nedenle, hayatımızda olmasını istediğimiz şeyleri niyet ederken, onları zihnimizde canlandırmak, onlara teşekkür etmek ve onları hissetmek gerekir.

Niyet etmenin gücünü anlamak için, hayatımızın bir ayna olduğunu düşünebiliriz. Aynaya baktığımızda, kendimizi görürüz. Aynada gördüğümüz kişi bizim yansımamızdır. Aynada gördüğümüz kişiye ne yaparsak, o da bize aynısını yapar. Eğer aynada gördüğümüz kişiye gülümsersek, o da bize gülümser. Eğer aynada gördüğümüz kişiye somurtursak, o da bize somurtur.

Hayatımız da aynı şekilde bize yansıtır. Hayatımıza ne verirsek, o da bize aynısını verir. Hayatımıza sevgi verirsek, sevgi alırız. Hayatımıza korku verirsek, korku alırız. Hayatımıza bolluk verirsek, bolluk alırız. Hayatımıza kıtlık verirsek, kıtlık alırız.

Bu yüzden, hayatımızın kalitesini arttırmak için niyet etmeliyiz. Niyet etmek, hayatımıza gülümsemektir. Niyet etmek, hayatımızdan istediğimizi almak için ilk adımdır. Niyet etmek, hayatımızın mucizesidir.

Niyet etmek, hayatımızda olumlu değişimler yaratmamıza yardımcı olur. Niyet etmek, bize odaklanma, motivasyon ve kararlılık kazandırır. Bize kendimizi tanıma, geliştirme ve ifade etme imkânı verir. Bize hayatın anlamını ve amacını bulma yolunda rehberlik eder.

Niyet etmenin nasıl yapılacağı konusunda ise, birkaç basit adım vardır. Bunlar şunlardır:

Niyet etmek istediğimiz şeyi net bir şekilde belirlemek: Niyet etmek istediğimiz şey, hayatımızda gerçekten önemli olan, bizi mutlu eden, bize değer katan bir şey olmalıdır. Niyet etmek istediğimiz şey, somut, ölçülebilir ve ulaşılabilir olmalıdır. Niyet etmek istediğimiz şey, başkalarının değil, kendi isteğimiz ve seçimimiz olmalıdır.

Niyet etmek istediğimiz şeyi yazmak: Niyet etmek istediğimiz şeyi yazmak, onu zihnimizden kağıda aktarmak demektir. Yazmak, niyetimizi güçlendirir, somutlaştırır ve hatırlatır. Yazmak, niyetimizi evrene ilan etmek demektir. Yazarken, niyetimizi olumlu ve şimdiki zamanda ifade etmeliyiz. Örneğin, “Sağlıklı olmaya niyet ediyorum” yerine “Sağlıklıyım” yazmalıyız.

Niyet etmek istediğimiz şeyi okumak: Niyet etmek istediğimiz şeyi yazdıktan sonra, onu yüksek sesle okumalıyız. Okumak, niyetimizi duymamızı sağlar. Okumak, niyetimizi zihnimizde canlandırır. Okumak, niyetimizi kalbimize işler. Okurken, niyetimize inanmalı ve güvenmeliyiz.

Niyet etmek istediğimiz şey için teşekkür etmek: Niyet etmek istediğimiz şey için teşekkür etmek, onu hayatımızda varmış gibi kabul etmek demektir. Teşekkür etmek, niyetimize minnettarlık duymamızı sağlar. Teşekkür etmek, niyetimize saygı göstermemizi sağlar. Teşekkür etmek, niyetimize değer vermemizi sağlar.

Niyet etmek istediğimiz şey için harekete geçmek: Niyet etmek istediğimiz şey için harekete geçmek, onu gerçekleştirmek için gerekli adımları atmaktır. Harekete geçmek, niyetimize eylem katmaktır. Harekete geçmek, niyetimize emek vermektir. Harekete geçmek, niyetimize sonuç almaktır.

Bu adımları uygulayarak hayatımızda istediğimiz değişimi başlayabilirsiniz. Hayatımızda olmasını istediğimiz her şey için niyet edebiliriz. Sağlık için, mutluluk için, başarı için, sevgi için … Hayatımızın mucizesi bizde saklıdır. Yeter ki niyet edelim ve gerçekleştirelim.

Bende Ferhatın sabrı, sen de leyladan umutlar.

Bendeki bitmeyen hasret, yüreğimi dağlar

Hasret dolu besteler gecelerimde küllenir

Bir bakışınla toz duman olur sonsuz sıra dağlar

—

Kaf dağinin ufkunda ararım, serap gözlerini

Adını yazsam, kıskanır ellerim tenini

Zaman kanıyor sensiz güneş bile küskün

Neredesin yar? Uçurtmalar saldım arar izlerini

—

Kapattım kalbimin bütün yollarını senden gayrıya,

Ruhum üşür gecelerde, dönmüş buzdan bir deryaya.

Gönlümde zincirlenen karanlık büyür her gece,

Dokun da uyansın içimde unuttuğum o hece

—

Güzelliğin kıskandırır İrem bağlarının düşlerini,

Çöller bile sayıklar ardından kalan izlerini.

Endamın vurur geceyi, bakışların yangın yeri,

Dağlar Ferhat’a yük olsa da ben taşırım bu kaderi.

Zaman hız zamanı, bu yüzdendir ki hedefe varmak için hızlandıkça bazı şeyleri ıskalayabiliyor insan. Yanlış yola sapabiliyor mesela yâda doğru sanabiliyor yanlış olanı. Hızlandıkça kaza riski de artıyor. Yoksa ekstra özellikleri en ufak viraj da savrulup gidiyor uçurumun derinliklerine. İnsan doğru yolu bulmak için elbette ihtiyaç duyuyor işaret ve yönlendirme levhalarına.

İşte size hayat hızınızı şekillendirecek en değerli levhalar.

-Allah’ımızın koyduğu sınırları, hata sonucu ihlal edecek olursan, Hz Âdem babamız gibi hatanı kabullen ve yaptığın hatadan ders alıp özür dile, çünkü özür hatanın ilacıdır.

-Yaptığın şeylere kimse inanmıyor, hatta düşüncelerinle alay mı ediyorlar? Seni dışlayıp yok mu sayıyorlar? Hz. Nuh gibi sen gemini yapmaya devam et ve söylenenlere kulaklarını kapat, inandığın değer için çalışmaya devam et, çünkü o gemin seni kurtaracak

-Mal ve mülkleriyle böbürlenip sana tepeden bakan ve elinde ki servetle her şeyi yapabileceklerini sananlarla mı berabersin? Senin yaptığın her eylem onların gözünde bir hiç mi görünüyor? Hz. Hud gibi yaptığın en ufak ecrin karşılığını Allahtan bekle ve yaptığın her ecrin, Allah’ımız katında bir değeri olduğunu unutma.

-Zorbalık yapan ve çeteleşmiş bir ortamda mı yaşıyorsun? Zayıfların ezildiği bir yaşamamı sahipsin? Hz. Salih gibi doğruluktan taviz verme, işine doğrulukla devam et ve zorbalık sahiplerinin karşısında yılma, çünkü Allah zalimlere haddini bildirendir.

-Etrafın ahlaksızlarla dolmuş, hatta ailene kadar bu seviyesizlik girmiş mi? Hz. Lut gibi ahlaksızlıktan uzak dur. Seni bu bataklığa çekenlerden uzaklaş, velev ki annen baban olsun, çünkü ahlaksızların yeri cehennem ateşidir.

-Gün gelir inancın ve değerlerin için seni umutsuzluk ateşine atarlarsa ve etrafında kimseciler kalmadığını düşünürsen, Hz. İbrahim gibi ateşin ortasında, Allah’ımıza tevekkül et. Sen doğrusunu yap, sonucunu Allah’ımıza bırak, çünkü her şeyi bilen ve gören odur.

-Eğer bir gün, inandığın değerler ve davan için canından can gidecekse, ruhuna tasallut olunacaksa, Hz. İsmail gibi Allah’ımıza ait olanı ona geri vermekten asla çekinme, çünkü alanda o, verende o.

-Dost dediğin seni menfaati için çukura itecekse, kardeş bildiğin seni sırtından hançerlemişse, Hz. Yusuf gibi ol, seni çukura atanın, Mısıra sultan edeceğini unutma.

-Yaptığın ticarette, ölçü ve tartının ayarı kaçmaya başlamışsa, bir fazla kazanç için kul hakkını düşünemeyecek duruma geldiysen, Hz. Şuayip gibi ol, ticaretin doğrusunu bil ve doğruluğu anlat, çünkü Allah’ımızın affetmeyeceği tek şey kul hakkıdır.

-Gün gelir de Firavunun çocukları katlettiği gibi, umutlarını katleden kişiler sararsa etrafını, korku yüreğine ilmek ilmek işlerse, Hz. Musa gibi ol, her ortamda umudunu doğrularla haykır. Doğruları konuş ki, Allah’ımız sana sarayları nasip etsin, Allaha güven ki sana zulmedenin kucağında seni saklasın.

-Eğer kendini bir zenginlik içerisinde bulduysan, imkânlar içerisinde rahatlığı yaşıyorsan, Hz. Süleyman gibi ol, asıl mülkün kime ait olduğunu unutma. Tevazu ve şükrü terk etme, dünyanın tamamına sahip bile olsan, o mülkün sana sahip olmasına izin verme.

-Yaşamın içerisinde elinde ki imkânları kaybedecek olursan, vücudun hastalığa yenik düşüp yataklara bağlanırsan, Hz. Eyüp gibi ol, asla isyan etmeden Eyüp sabrını çek içine. Çünkü sabretmek hak etmenin yoludur, sabretmek teslimiyettir.

-En özel sırlarını paylaştığın ve yol arkadaşı olduğun kişilerin seni sattıysa, Hz. İsa gibi ol, sen bittim dediğin de, Allah’ımızın yettim diyeceği inancı yüreğinde besle.

-Unutma! Gecenin en karanlık anı, sabah olmadan az evvel ki vaktidir. O karanlıkta kaldığını hissediyorsan ve karamsarlık mağarasında boğulmak üzereysen, Hz Peygamberimiz s.a gibi karanlığı aydınlatacak, ışığı tüm ruhunu saracak, seni o mağaradan alıp çıkaracak gayrete, azme, iradeye yöneltecek yaşantıya sahip ol.

Şimdi bak yoluna, ama dikkat et levhalara yoksa sende savrulup gidersin en derin çukurlara.

En doğru yolda olanlardan olmanız dileğimle .