AĞIT
Bir saray kurdum yedi bahçesi olan
Küf yeşili duygular yokluğundan kalan
Her birinde yıldızlardan gerdanlık
Bileceksin içime damla damla aktığın an
—
Yıldızlarda ağlarmış bulutların ardında
Kum taneleri yas tutar her fırtınada
Dökülür mü bir kaç damla ışığın avcuma
Bir sen yoksun Kafdağı’mda ki bu masalda
—
İnsan yanarken de donarmış, ateş hep bahane
Onarırken yıkmak, evcilikten kalmış çilehane
Ocağı yakan sensin kaynayansa hep ben
Şimşekler çiçeklenmiş, ağıtlarım dostane